Юртимизда буюк мутафаккир, шоир ва давлат арбоби Алишер Навоий таваллудининг 585 йиллиги кенг жамоатчилик иштирокида нишонланмоқда. Бу сана тақвимдаги оддий бир кун эмас. Бу — миллий хотира, тилга, илмга ва маънавиятга бўлган муносабатни қайта англаш палласи.

Алишер Навоий 1441 йилда туғилиб, туркий тилни юксак адабий ва илмий даражага кўтарди. Унинг ижоди орқали сўз миллат тақдирини белгилай оладиган куч экани намоён бўлди. Навоий асарларида инсон, жамият ва маънавий масъулият ўзаро боғлиқ ҳолда талқин қилинади. Шу боис уни ўқиш фақат адабий завқ эмас, балки фикрлаш маданиятидир.

Навоий ғазалларида вафо, ахлоқ ва инсонийлик ғояси марказда туради. У “Хазойин ул-маоний” девонида шундай ёзади:

Кимки жаҳон аҳлига қилди вафо,

Кўрмади оламда ул ҳеч жафо.

Бу байт жамиятда ахлоқий барқарорлик инсоннинг шахсий танловидан бошланишини эслатади. Навоий учун сўз — тарбия воситаси, шеър — жамиятга мурожаат.

Бугун Навоий меросига мурожаат қилиш ҳар бир Ўзбекистон фуқароси учун умумий масъулиятдир. Унинг бой адабий ва илмий меросидан унумли фойдаланиш, асарларини асраш, маъносини бузмасдан келажак авлодга етказиб бериш — маънавий бурч. Навоийни ўқиш орқали биз тилни асраймиз. Тил орқали эса миллат тафаккурини сақлаймиз.

Алишер Навоий таваллудининг 585 йиллиги барчамизни илмга, сўз қудратига ва миллий меросга масъулият билан қарашга чорлайди. Бу ўтмишга қайтиш эмас. Бу келажакка онгли қадамдир.